Wielki Czwartek

    Od Wielkiego Czwartku, przypadającego w tym roku 29 marca, rozpoczęliśmy uroczyste obchody Triduum Paschalnego, w czasie którego rozważaliśmy mękę i śmierć Chrystusa oraz partycypowaliśmy w radości Jego Zmartwychwstania. Obchody paschalnych uroczystości zainicjowała o godz. 18.00 Msza Wieczerzy Pańskiej, której przewodniczył ks. proboszcz - dr Kazimierz Hara, w koncelebrze księży seniorów, księży wikariuszy i księdza kapelana niżańskiego szpitala. Wieczorna liturgia była dziękczynieniem za dar Eucharystii, ustanowionej przez Chrystusa słowami: „BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY: TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE ...BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY: TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ...” To również dziękczynienie za dar kapłaństwa, dlatego na początku Mszy świętej przedstawiciele parafian złożyli wszystkim obecnym kapłanom szczere i serdeczne życzenia. Doceniając pracę duszpasterską, w imieniu całej wspólnoty parafialnej, winszowali księżom obfitości Bożego błogosławieństwa i opieki św. Józefa. Każdy z kapłanów otrzymał również prezent z tej okazji. Do tej wdzięczności odniósł się również ks. Proboszcz podczas homilii, w której podziękował wszystkim wiernym za ich trwanie w Kościele a wszystkim obecnym kapłanom za braterską jedność. Po homilii nastąpił, mający zasadniczy wydźwięk, obrzęd obmycia nóg – zwany "Mandatum", przypominający o geście Jezusa wobec Apostołów. Symbolika jest tutaj niezwykle czytelna i eksponuje uniżenie Jezusa wobec człowieka. Obrzędu tego dokonał główny celebrans, umywając nogi dwunastu mężczyznom z Bractwa św. Józefa, ukazując przy tym służebny charakter kapłaństwa Chrystusowego. Po Komunii świętej nastąpiło, w uroczystej procesji, przeniesienie Pana Jezusa do Ciemnicy, symbolizując czas uwięzienia Jezusa w noc przed męką. Podczas procesji przeniesienia słychać było surowy dźwięk kołatek oraz słowa śpiewanego hymnu Sław Języku Tajemnicę. Wymownym znakiem odejścia Jezusa, który po Ostatniej Wieczerzy został pojmany, było również ogołocenie centralnych miejsc świątyni, czyli tabernakulum i ołtarza. Aż do Wigilii Paschalnej tabernakulum pozostawało puste a ołtarz bez obrusa, świec i wszelkich ozdób. Przy Ciemnicy do północy trwała adoracja Najświętszego Sakramentu.

Wielki Piątek

    W Wielki Piątek od godz. 6.00 trwała adoracja, obecnego w Ciemnicy, Pana Jezusa. W Godzinie Miłosierdzia zaniesiono, we wspólnocie, modlitwę słowami Koronki do Bożego Miłosierdzia aby następnie uczestniczyć w inscenizacyjnym przedstawieniu wydarzeń drogi krzyżowej.

    O godz. 18.00 odprawiona została wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej, którą celebrował ks. Adrian w asyście lektorów i ministrantów. Uroczysta procesja weszła w ciszy głównym wejściem do kościoła, po czym celebrans przed ołtarzem chwilowo położył się krzyżem. Po modlitwie wstępnej odczytane zostało proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Następnie odczytano, z podziałem na role, opis Męki Pańskiej według św. Jana.
Po homilii, w bardzo uroczystej modlitwie wstawienniczej, śpiewem polecano Bogu siebie i cały świat, wyrażając w ten sposób pragnienie samego Chrystusa: aby wszyscy byli zbawieni.
Centralnym wydarzeniem wielkopiątkowej liturgii była adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż wnieśli lektorzy przed ołtarz. Celebrans stopniowo odsłaniał ramiona Krzyża i śpiewał trzykrotnie: "Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata", na co wierni odpowiadali: "Pójdźmy z pokłonem". Krzyż aż do Wigilii Paschalnej był najważniejszym punktem w kościele. Po adoracji Krzyża kapłani udzielili wiernym Komunii świętej.
Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku była procesja do Grobu Pańskiego z Najświętszym Sakramentem w monstrancji, okrytej białym przejrzystym welonem - symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa. Adoracja Jezusa przy Grobie Pańskim trwała do godz. 24.00

Wielka Sobota

    Wielka Sobota to dzień ukrycia się Boga, dzień niesamowitego paradoksu, wypowiadanego w Credo słowami: „zstąpił do piekieł”. Chrystus prawdziwie umarł a zatem partycypował również w bezdennej otchłani naszej śmiertelności. To pogłębia naszą potrzebę jeszcze większego zjednoczenia się ze Zbawicielem w tym dniu.

    Od godz. 6.00 trwała adoracja Najświętszego Sakramentu i Krzyża. Od godzin porannych do południowych miało miejsce także tradycyjne poświęcenie pokarmów na stół wielkanocny.

    O godz. 19.00, czyli zgodnie z tradycją, po zachodzie słońca, sprawowana była niezwykle bogata w symbolikę Liturgia Wigilii Paschalnej, której przewodniczył ks. Zbigniew w asyście pozostałych kapłanów. Rozpoczęła ją Liturgia światła, w której na zewnątrz kościoła główny celebrans poświęcił ogień, od którego następnie zapalił Paschał – symbol Zmartwychwstałego Chrystusa. Na Paschale kapłan wyżłobił znak krzyża, umieszczając przy tym pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał wniósł do okrytej mrokiem świątyni, gdzie wierni zapalili od niego swoje świece. Zwieńczeniem obrzędu światła była uroczysta pieśń zwana Exultet, którą wyśpiewał ks. Zbigniew. 

    Dalszą część stanowiła liturgia słowa: czytania przeplatane psalmami. Przypomniały one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Szczególnie ujmująco wybrzmiał w tej części liturgii pięknie wyśpiewany przez oazę młodzieżową Kantyk Mojżesza.

    Kolejnym etapem kościelnej ceremonii była Liturgia chrzcielna, w której celebrans dokonał poświęcenia wody. Wszyscy wierni, za przewodnictwem chóru odśpiewali uroczyście Litanię do Wszystkich Świętych oraz odnowili swoje przyrzeczenia chrzcielne, wyrzekając się grzechu, szatana i zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

    Wigilię Paschalną zakończyła Liturgia eucharystyczna oraz uroczyste błogosławieństwo.

Niedzielna Rezurekcja

    Msza św. rezurekcyjna rozpoczęła się o godz. 6.00 a przewodniczył jej ks. Proboszcz. Zainicjowała ją oczywiście uroczysta procesja z Najświętszym Sakramentem i Figurą Zmartwychwstałego Pana. Trzykrotny, procesyjny przemarsz wokół Sanktuarium oznajmiał prawdę, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Błogosławieństwo Postacią eucharystyczną przypieczętowało, zrodzoną w ludzkich sercach radość.

   
    Tegoroczna Liturgia Triduum Paschalnego urzekała dostojeństwem i oprawą liturgiczną, ujmowała pięknem oprawy muzycznej oraz wdziękiem dekoracji Ciemnicy i Grobu Pańskiego a także inscenizacyjną formą nabożeństwa drogi krzyżowej.

    Słowa wdzięczności niechaj zatem popłyną do serc wszystkich, którzy wsparli kapłanów w przygotowaniu tego świętego czasu, zwłaszcza sióstr zakonnych; Liturgicznej Służby Ołtarza; młodzieżowego Ruchu Światło-Życie; chóru parafialnego; Domowego Kościoła; Bractwa św. Józefa; wszystkich adorujących Pana Jezusa obecnego w Ciemnicy, na Krzyżu i w Grobie; wszystkich, którzy wzięli udział w tych uroczystościach. Za Wasz czas poświęcony Bogu, za Wasze zaangażowanie i Waszą obecność niech każdego dnia Wam błogosławi Zmartwychwstały Pan!

Obejrzyj galerię zdjęć.

    Wielki Piątek jest dniem, w którym Kościół wspomina mękę i śmierć Chrystusa na krzyżu. Nabożeństwo drogi krzyżowej w sposób naturalny wpisuje się w podniosły klimat tego paschalnego dnia.

    Sprawowana w tym dniu, w naszej świątyni, droga krzyżowa nabrała oryginalnego charakteru. Poprzedzona została koronką do Bożego Miłosierdzia o godz. 15.00, aby następnie w sposób teatralny przedstawić ostatnie chwile z ziemskiego życia Pana Jezusa. Pierwsza scena „zaprowadziła” zgromadzonych do Ogrójca, gdzie można było usłyszeć w języku aramejskim wołanie Jezusa do Ojca Niebieskiego. Kolejne sceny: zdrady Judasza, pojmania Mistrza z Nazaretu, sądu przed Piłatem i Jezusowego biczowania podprowadziły bezpośrednio uczestników pod rozważania drogi krzyżowej, które zostały przekazane również w sposób inscenizacyjny. Chrystus, którego Piłat oddał Żydom na skazanie, z belką krzyżową na swych ramionach, przemierzał w asyście żołnierzy kolejne stacje. Podczas każdej z nich płynęły głębokie rozważania, z których pierwszą część stanowiły ludzkie spostrzeżenia, na które Jezus odpowiadał swoim słowem. Jedynie stacja XII zatytułowana „Testament z Krzyża” miała nieco inny wydźwięk. Wówczas to padały kolejno ostatnie kalwaryjskie pouczenia Chrystusa. Właśnie te siedem słów, które zdawały się poruszać niebem i ziemią, poddawane były szczególnej analizie podczas tegorocznych kazań pasyjnych na Gorzkich Żalach. Obecności pod krzyżem, spotykanych podczas drogi, Maryi i św. Jana, Szymona Cyrenejczyka i św. Weroniki, płaczących niewiast i wiszących obok łotrów ukazywały prawdę, że każdy może „stanąć” w bliskości krzyża.

    Misteryjna droga krzyżowa została zrealizowana dzięki zaangażowaniu kapłanów, sióstr zakonnych, młodzieżowego Ruchu Światło-Życie, Domowego Kościoła oraz ministrantów.

Obejrzyj galerię zdjęć.

     Dziesięć Przykazań Bożych stanowiło fundament do rozważań na nocnej drodze krzyżowej, która wyruszyła 28 marca z naszego Sanktuarium. Trasę liczącą 12 km pokonało, w nieco ponad 3 godziny, dziesięcioro uczestników: młodzież oazowa wraz z ks. Adrianem i p. Józefem.

    O godz. 20.00 wszyscy zgromadzili się w salce oazowej przyparafialnego Oratorium św. Józefa, aby z tego miejsca przedstawić Bogu intencje ogólne, a w ciszy serca intencje szczegółowe. Następnie każdy wziął ze sobą swój indywidualny, uprzednio przygotowany krzyż. Krzyże te zostały pobłogosławione przez ks. Adriana przy drugiej stacji drogi krzyżowej. Pierwsze cztery stacje wiodły ulicami Niska, prowadzącymi do cmentarza. Po stacji „Spotkania z Matką” dalsza trasa przebiegała przez las, podczas której charakter uczestnictwa zmienił się na bardziej samotny, a przez to też jeszcze wydatniej potrzebujący bliskości Maryi. Leśnym szlakiem pątnicy podążali do dziesiątej stacji, aby następnie wracając wzdłuż torów kolejowych powrócić do miejsca startu, gdzie rozważono czternastą – ostatnią stację. Na zakończenie pokutnicy otrzymali dar Bożego błogosławieństwa, uczyniony krzyżem.

    Przez całą, drogę niesiono baranka wielkanocnego, symbolizującego Baranka Bożego, złożonego w ofierze za nasze grzechy. Całość tego Bożego przedsięwzięcia stanowiła bezpośrednie preludium do właściwego przeżycia Świętego Triduum Paschalnego i Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

Obejrzyj galerię zdjęć.


    Blisko 400 osób przeszło ulicami Niska, biorąc udział w międzyparafialnej Drodze Krzyżowej. Nabożeństwo pasyjne rozpoczęło się w piątkowy wieczór, 23 marca, w naszym Sanktuarium a zakończyło w kaplicy Matki Bożej Fatimskiej. Nabożeństwu przewodniczył ks. Proboszcz – dr Kazimierz Hara, a głębokie treści do rozważania przy każdej stacji przekazywali członkowie Domowego Kościoła. Oaza młodzieżowa zadbała o oprawę muzyczną podczas tego pokutnego przemarszu. Krzyż pomiędzy poszczególnymi stacjami nieśli przedstawiciele różnych stanów i wspólnot parafialnych.

    Po dojściu do stacji końcowej, swoją wdzięczność dla wszystkich zaangażowanych i uczestników Drogi Krzyżowej wyrazili proboszczowie obydwu parafii. Wspólne z cierpiącym Chrystusem „spotkanie” uwieńczyło Boże błogosławieństwo oraz możliwość ucałowania relikwii świętych dzieci fatimskich, które w swoim niedługim życiu także dźwigały krzyż cierpienia.

    Dla wszystkich uczestników liturgia Drogi Krzyżowej była okazją do głębszej modlitwy a także refleksji nad swoim życiem i samym sobą. Nabożeństwo, które zrealizowane zostało w takiej formie u progu Wielkiego Tygodnia, w sposób wydatni wprowadza nas w klimat nadchodzących dni.

Obejrzyj galerię zdjęć.

    Każdego dnia w naszej parafii oddajemy szczególną cześć św. Józefowi, natomiast 19 marca czynimy to z jeszcze większym pietyzmem.

    W Uroczystość św. Józefa Oblubieńca NMP, jako wspólnota parafialna, wychwalaliśmy święte Imię naszego Patrona podczas Mszy świętych o godz. 7.30, 9.00, 10.30, 18.00 oraz w uroczystej sumie odpustowej o godz. 12.00.

    Eucharystii w samo południe przewodniczył i wygłosił homilię ks. dr Jan Biedroń – wieloletni Rektor sandomierskiego seminarium, aktualnie Proboszcz par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu. Kaznodzieja pięknie ukazał postać Głowy Świętej Rodziny w dwóch zasadniczych Bożych perspektywach: Jako największego, obok Maryi, orędownika ludzkich potrzeb oraz jako tego, który uczy ludzi wszystkich czasów właściwego postępowania w życiu. Ks. Jan podkreślił również niebagatelne znaczenie naszego Sanktuarium w całej sandomierskiej diecezji, przeżywającej obecnie jubileusz 200 lecia istnienia.

    Podczas sumy odpustowej dokonano ceremonialnego, poprzez mianowanie na Senatorów, przyjęcia do Wspólnoty Bractwa św. Józefa dwóch nowych braci: Jana i Mieczysława.

Obejrzyj galerię zdjęć.

Copyright © 2012. All Rights Reserved.